“Landschap als verbeelding”

Hendrik van Veenendaal (1942, Nederhorst den Berg) is landschapschilder. Bij uitstek en uit een gerichte persoonlijke keuze. Betekent zoiets dat hij opgaat in de hem omringende natuur of dat hij de natuur juist naar zijn hand zet? Of behandelt hij de mens en de natuur in een wisselend spel, in een rolverdeling, zoals deze sinds het landschap een zelfstandig thema in de schilderkunst werd, eeuwenlang op het doek vastgelegd?

Van Veenendaal zal men deze variaties niet zien maken. Het landschap is bij hem, in een bepaalde zin doordacht en gevoelig tegelijk, hoofdzaak. 

Hendrik van Veenendaal kreeg zijn opleiding aan de Leeuwenburg Academie te Amsterdam en de Academie van Beeldende Kunsten te Rotterdam. Hij schildert in olieverf, maakt aquarellen en gemengde technieken. Landschap is in hoofdzaak zijn thema. Hij woont en werkt in Rotterdam.

Van Veenendaal viel na het verlaten van de academie vrij snel op door zijn aparte palet. Dat is eerder terughoudend te noemen, met een karakter om op een verdiepende manier mooi gevonden te worden. Eigenlijk zijn de kleuren die hij gebruikt van een contemplatief gehalte. Zijn onderwerp, het landschap, en dan het soort zoals men dit kan ervaren in de Spaanse en zuid-Franse landschappen. Dergelijke landschappen zijn erfelijk belast in de lange geschiedenis van de landschapskunst. Zij vertonen zich dan ook bij menig schilder als geijkte beelden waarin maar minimaal door eigen hand iets nieuws gebeurt. Van Veenendaal is ruimschoots aan dit gevaar ontsnapt. Door het weglaten van wat herkenbaar is, geeft hij het landschap de vrijheid terug en maakt het tot een gebeurtenis.